The present research was conducted with the aim of the relationship between social factors and family violence against CHILDren (CHILD abuse). The used method was a survey and the data collection tool was also a questionnaire. From a total of 155 families with a history of CHILD abuse based on the social emergency statistics of Tehran in the last 6 months of 1397, 110 families (parents with one or more CHILDren) were selected in District 9 of Tehran Municipality. The random sampling method was simple. In the present study, CHILDren under 11 years (6-11 years) were defined as the age range of CHILDren and family violence was also defined as violence applied by parents, older siblings. Research hypotheses were tested with SPSS statistical software through Pearson's correlation coefficient. The results showed that the experience of violence has a positive relationship with psychological violence, physical violence, neglect against CHILDren and family violence against CHILDren. In other results, it was found that violence-oriented mentality has a positive relationship with psychological violence, physical violence, neglect against CHILDren and family violence against CHILDren. In the continuation of the obtained results, the positive relationship of family problems with mental violence, physical violence and neglect against CHILDren and family violence against CHILDren was confirmed and it was found that gender stereotypes have a positive relationship with mental violence, physical violence and neglect against CHILDren and family violence against CHILDren. Finally, in the main hypothesis, the results showed: social factors have a positive relationship with psychological violence, physical violence and neglect against CHILDren and family violence against CHILDren.

شهر امروز محیطی است که می بایست امکانات وراثتی و استعداد های کودکان را شکوفا سازد. دنیا را بزرگسالان اداره می کنند و برنامه ریزان هستند که تصمیم می گیرند چه فعالیتی در کجا و به چه صورت انجام شود. اما مدیران و برنامه ریزان شهری، به حد کافی به اهمیت و ضرورت توجه به کودکان، مسائل و نیازهای آنان پی نبرده اند. شهری که به کودکان خود توجه نکند، نیازهای آنان را درنظر نگیرد، مشکلات سخت افزاری و نرم افزاری آنان را نشناسد، نسل آینده خود را و در نتیجه آینده حیات خود را به مخاطره انداخته است. در همین راستا تحقیق حاضر با هدف روند تحقق پذیری شهر همیار کود ک به بررسی محرومیت کودکان شهر شیرازو تاثیر عناصر ساخت شهر همیار کودک در تعدیل اثرات محرومیت شهری کودکان می پردازد. روش تحقیق این نوشتار، توصیفی-تحلیلی به صورت موازی است. گردآوری اطلاعات و دادهها از طریق پرسشنامه محقق ساخته و جامعه آماری آن ر ا دو گروه مدیران شهری، متخصصین و خبرگان شهری و والدین ساکن شهر شیرازتشکیل میدهند. با تکیه بر رو ش همبستگی اسپیرمن، شیراز از نظر مولفه های شهر همیار کودک در وضعیت مطلوبی قرار ندارد. مولفههای واحد حقوق کودکان یا مکانیسم های هماهنگ، شناخ ت حقوق کودکان و حمای ت مستقل ازکودکان دارای بیشترین ضریب همبستگی با توسعه شهر همیار کودک در شهر شیراز است. به طوری که همبستگی قوی بین آنها برقرار اس ت. میزان همبستگی بین توسعه شهر همیار کودک و رفع محرومیت در شهر شیراز از طریق ضری ب همبستگی اسپیرمن که برگرفته از نظرات پرسش شوندگان است نشان دهده رابطه منطقی میان توسعه شهر همیار کودک و بهره گیری از متغیرهای سازنده آن برای کاهش یا رفع محرومیت در شهر می باشد. لذا توجه به این امر می تواند کمک شایانی را به برنامه ریزان و مدیران شهری در توسعه شهر همیار کودک به عنوان ابزاری جهت رفع محرومیت کودکان در شهر شیراز خواهد داشت.

پیش زمینه و هدف: کودک آزاری یک آسیب چندبعدی بوده که عوامل متعددی در بروز و تشدید آن موثر است. آزار کودکان پیامدهای جسمی، روانی و اجتماعی بر کودکان داشته و آن ها را در معرض مخاطرات زیادی قرار می دهد. هدف این پژوهش بررسی رابطه ی اعتیاد به مواد و کودک آزاری بود.مواد و روش ها: این مطالعه به روش پیمایش انجام گرفته و روشن نمونه گیری تصادفی سامانمند بکار گرفته شده است. جامعه ی آماری این پژوهش کودکان آزاردیده ی شهر تهران در سال 1393 بودند. حجم نمونه ی این پژوهش 273 نفر بوده و پرسش نامه نیز پس از سنجش روایی و پایایی مورد تحلیل قرار گرفت.یافته ها: نتایج این پژوهش نشان داد که دختران و پسران به یک میزان مورد آزار قرار می گیرند. با افزایش سن احتمال بروز کودک آزاری بیشتر می شود. بیشترین فراوانی انواع آزار جسمی و روانی بو اما اکثر کودکان طیفی از انواع مختلف آزارهای جسمی، روانی، جنسی، غفلت و اهمال را تجربه کرده اند. اعتیاد والدین (43 درصد) مهم ترین عامل کودک آزاری محسوب می شود و یک ارتباط معنی دار بین اعتیاد والدین با آزار و اذیت کودکان وجود دارد. علاوه بر این، فراوانی مصرف شیشه با 83 درصد بیشتر از سایر انواع مواد است.بحث و نتیجه گیری: با توجه به یافته های این پژوهش ضرورت انجام برنامه ریزی های چندبعدی در سطوح فرد، خانواده و جامعه و 3 سطح پیشگیری اولیه، ثانویه و ثالثیه به منظور پیشگیری و مداخله ی مناسب در کودک آزاری اهمیت زیادی دارد.